رنجنامه زنداني سياسي در تبعيد ياسر مجيدي از زندان بيرجند

به نام خدا
من ياسر مجيدي يک زنداني سياسي در زندانهاي حکومت ايران هستم که از تاريخ 01/02/80 مدت 61 ماه است بدون برخوردار بودن از جزئي ترين اصول حقوق بشري محبوس ميباشم .
بعد از دستگيري مدت 8 ماه تحت بازجويي و همراه با شکنجه هاي شديد فردي و روحي و ارعاب از جانب اداره اطلاعات ايران بوده و لطمات روحي بسياري به من وارد گرديد.
در حال حاضر بعد از انجام حکم تبعيد ، مدت دو سال است که بنده در زندان بيرجند در تبعيد بسر ميبرم و با توجه به شرايط اين زندان و مناسب نبودن شرايط اين زندان براي نگهداري يک زنداني سياسي از شما ميخواهم با استناد به مطالب درج شده به من کمک کنيد.
اولاٌ بايد بگويم اين زندان بخاطر شرايط محيطي و جغرافيايي صرفاٌ بخاطر نگهداري محکومين مواد مخدر در نظر گرفته شده و تمامي آموزشها و قوانين زندانباني اين زندان در راستاي کنترل محکومين جرم مذکور ميباشد .
و اصلاٌ مسئولين اين زندان در هيچ سطحي آمادگي برخورد با يک زنداني سياسي را ندارند . دارا نبودن بندي که مجزا از بندهاي ديگر باشد براي نگهداري زندانيان غير از محکومين مواد مخدر که اين خود نشان دهنده آن است که اصل تفکيک جرايم به هيچ وجه رعايت نميشود .
در حال حاضر من را به بندي منتقل کرده اند که ساختمان آن يک سوله بزرگ است و اتاقهاي آن با پرده از هم جدا ميشوند و اصلاٌ شرايط يک زندان را ندارد .
هيچکدام از مسئولين زندان پاسخگوي اين مطلب که چرا من به اين بند منتقل شدم نيستند . اين بند محل نگهداري محکوميني است که ميزان محکوميت آنان کمتر از پنج سال است و به هيچ وجه با شرايط من مطابقت ندارد . اما مهمترين موضوعي که وجود دارد اين است که بعد از گذشت پنج سال محکوميت حاظر نيستند اجازه استفاده از مرخصي را به من بدهند و اين امکان و تسهيلات ديگري را مشروط به همکاري من و خانواده ام با اداره اطلاعات نموده اند . از خانواده ام ميخواهند خواهرم که اکنون در عراق است را بازگردانند و تحويل وزارت اطلاعات دهند. و از من ميخواهند با نوشتن کتاب و مقاله پيرامون سازمان براي انتشار در اينترنت با آنان همکاري کنم .
دوري راه و هزينه سنگين مانع از ملاقات با خانواده ام ميشود و با دسترسي نداشتن به راديو و مطبوعات باعث قرار گرفتن در محيط حنثي و خلاء اي مرگ آور شده که در اين زندان هيچ راهي براي فرار از اين وضعيت ندارم.
تقاضايي که بارها براي انتقال به زندانهاي تهران و استفاده از مرخصي نموده ام تا کنون هيچ کدامم جواب داده نشده .
مدت پنج ماه پيش در اقدامي نمايشي به منظور انتقال به زندان کرج به سمت تهران اعزام شدم که در جريان اين سفر 42 ساعت من را با دست بند و پا بند به کرج بردند و بعد از مخالفت آقاي خورشيدي دادستان کرج با همان وضعيت به بيرجند بازگرداندند.
در حال حاضر مشکلات من به چند دسته تقسيم ميشود که بصورت طبقه بندي ذيل ميباشد :
1- مناسب نبودن اين زندان براي نگهداري زندانيان سياسي و نحوه برخورد با يک زنداني سياسي و رعايت نکردن اصل تفکيک جرايم
2- قرار گرفتن در بندي که مانند يک کمپ مسافرتي و زندگي چادرنشيني است که فاقد امکانات بهداشتي مناسب براي زندگي بويژه در زندان است .
3- پاسخگو نبودن مسئولين قضائي و اداره اطلاعات مبني بر تقاضاي مرخصي و انتقال بنده به شهر تهران .
4- تحت فشار قرار دادن خانواده ام براي بازگرداندن خواهرم و تحويل دادن او به اداره اطلاعات
5- تحت فشار قرار دادن خودم در جهت تن دادن به خواسته هاي اداره اطلاعات ، نوشتن مقاله و کتاب ، مصاحبه در راديو و ماهواره
6- دور افتادن از مرکز و پاسخگو نبودن مسئولين زندان و دستگاه قضائي نسبت خواسته هاي زندانيان ، ايجاد جو خفقان و سرکوب تقاضاهاي زندانيان به خاطر همين دورافتادگي و عدم نظارت بر عملکردهاي اين زندان .
اکنون با توجه به مسائل ذکر شده از تمامي سازمانها و نهادهاي حقوق بشري و مدافعان حقوق انسانها تقاضا دارم به اين مشکلات و بسياري مشکلات ريز و درشت ديگر که مجال ذکر نيست به بنده کمک کنيد .